• Fotograf lubny Szczecin

    Fotografia Ślubna

  • Fotografia lubna Szczecin

    Fotografia Ślubna - Szczecin

  • Fotograf lubny Police

    Fotografia Ślubna - Police

  • Fotograf na wesele

    Fotografia Ślubna

  • Dobry Fotograf lubny

    Fotografia Ślubna

  • Fotograf lubny opinie

    Fotografia Ślubna

  • Fotograf lubny cennik

    Fotograf Ślubny

  • Fotograf lubny

    Fotograf Ślubny i Weselny

Fotograf Ślubny

Fotografia Ślubna i Weselna - Fotograf Ślubny Szczecin

Logowanie

WYBIERZ JĘZYK

plbehrcsdaenetfifrdeelgaitlvnoptrorusrskslessvuk

 Aparat ANALOGOWY - APARAT KLASYCZNY, a CYFROWY

 To jedna z dwóch podstawowych odmian aparatów fotograficznych (drugą jest aparat cyfrowy).

Analogowy aparat fotograficzny jest urządzeniem przystosowanym do naświetlania materiału światłoczułego we wnętrzu aparatu, w postaci zwiniętej błony, która jest przewijana wewnątrz aparatu za pomocą odpowiedniego mechanizmu, dla naświetlenia każdej z klatek filmu, lub też stosowane są wymienne kasety z błonami ciętymi, które na potrzeby każdego zdjęcia wymienia się na tylnej ścianie aparatu (dawniej)

Tak więc ELEMENTEM ŚWIATŁOCZUŁYM - w aparacie analogowym jest błona (klisza),lub (dawniej) płytka światłoczuła, zaś w aparacie cyfrowym jest to MATRYCA ŚWIATŁOCZUŁA.

Do roku 1975, kiedy wyprodukowano pierwszy, eksperymentalny aparat cyfrowy w laboratoriach Kodaka, aparat analogowy stanowił jedyną możliwą formę urządzenia rejestrującego obraz. Tym samym, pierwszy aparat fotograficzny, skonstruowany na bazie camery obscury przez Josepha Nicéphora Niépcea w 1826 roku, był jednocześnie pierwszym aparatem analogowym.

Aparaty analogowe charakteryzują się tym, że obraz rejestrują w postaci innej niż zero-jedynkowy zapis cyfrowy. Najczęściej oznacza to użycie jako medium rejestrującego srebrowej błony fotograficznej, którą jeszcze nie tak dawno można było kupić praktycznie na każdym rogu w kioskach i sklepach, możliwe jednak są również inne formy zapisu analogowego.

U początków fotografii zdjęcia wykonywano na metalowych płytach pokrytych substancją światłoczułą. Z czasem wyparły je płyty szklane, których zaletą była możliwość wykonywania wielu odbitek z jednej naświetlonej płyty. Pierwsze płyty szklane, wynalezione w 1848 roku przez G. Le Graya i F.S. Archera, wykonywane były w tzw. mokrej technice. Płytę tego rodzaju należało przygotować na krótko przed założeniem do aparatu. W 1871 roku Richard Lee Maddox opracował technikę suchych płyt światłoczułych, które były o wiele praktyczniejsze w użyciu i przetrwały niemalże do czasów współczesnych w niektórych zastosowaniach specjalnych.

Największą rewolucją było jednak wynalezienie przez Georga Eastmana, założyciela firmy Kodak, błony fotograficznej, czyli celuloidu pokrytego światłoczułym związkiem srebra. Technika ta zyskała tak wielką popularność, że w pewnym okresie czasu używano wręcz słowa "kodakowanie" zamiennie z "fotografowanie". Błony Kodaka z czasem zyskały formę zwijanych rolek taśmy o różnych szerokościach. Najpopularniejszym formatem tego rodzaju nośników okazał się (zwłaszcza w ostatnich 30-40 latach XX wieku) film perforowany o szerokości 35 mm, nazywany małoobrazkowym.

PROCES POWSTAWANIA ZDJĘCIA (ANALOGOWEGO)

Tak więc obraz był zapisywany w postaci utajonej (niewidocznej) na kliszy światłoczułej, dalej w procesie wywoływania obraz był odtajany i z kolei utrwalany, aby dalsze naświetlanie nie powodowało już w nim zmian. Obraz taki miał odwrócone kolory i stąd jego nazwa - NEGATYW ( obraz fotograficzny na którym odwrócone są barwy i wartości tonalne). Kolejnym procesem do powstania zdjęcia-odbitki, było naświetlanie w powiększalniku odbitek papierowych silnym światłem prześwietlającym kliszę i rzutującym obraz na odbitkę światłoczułą z papieru. Odbitka taka miała za zadanie utrwalić obraz z negatywu w pozytywie , a więc z kolorystyką zgodną z rzeczywistością. POZYTYW - odbitka zachowująca naturalną kolorystykę wywoływanego obrazu.

W fotografii, pozytyw jest obrazem fotograficznym odwzorowującym prawidłowo (zgodnie z rzeczywistością) obraz istniejący w naturze, a mówiąc dokładniej: odzwierciedla wprost proporcjonalnie różnice pomiędzy jasnością i barwą poszczególnych miejsc w fotografowanym obrazie.

Po wypłukaniu i utrwaleniu obraz taki zachowywał swoje właściwości przez długi czas. Z czasem jednak papier tracił swoją biel (żółkł) i z kolei przechodził w bardziej brązowawy odcień, mozna miec więc wrażenie oglądając stare pozółkłe fotografie, że były one wykonane w technice tzw. sephi.  Choc istniała wówczas juz taka technika, która nie miała na celu zmieniać kolorystykę zdjęcia, ale był to w niej efekt uboczny procesu, który miał pomóc przetrwac zdjeciom czas i właśnie ta technika nazywała się "Sephia".

Sepia jest jedną z technik tzw. tonowania odbitek zdjęciowych. Pojawiła się jako alternatywa dla fotografii czarno-białej, gdyż była od niej trwalsza. Wynalazek zdjęć w brązowym odcieniu przypisywany jest francuskiemu fizykowi A. Fizeau. Najstarsze zachowane zdjęcie pochodzi z 1840 r. Uzyskanie takiej fotografii metodą tradycyjną polegało na podwójnej kąpieli odbitki i wiązało się ze skomplikowanym procesem chemicznym. Zanurzenie zdjęcia w pierwszym roztworze powodowało zmianę srebra w formę jonową, co odbarwiało odbitkę. Druga kąpiel zaś wytrącała w zaciemnionych miejscach siarczek srebra i odbitka zyskiwała charakterystyczne brązowe zabarwienie. Odcień sepii na zdjęciu uzależniony jest więc od jego kontrastu, czasu "odbielania" i barwienia oraz od temperatury kąpieli. W dawnej, klasycznej fotografii efekt sepii uważany był jako efekt uboczny procesu chemicznego. Miał podnosić trwałość odbitki. Nie traktowano więc zdjęć w sepii jako odrębnego, artystycznego wyrazu fotografii. Obecnie sepia spełnia rolę dekoracyjną, estetyczną i wartościującą dla zdjęcia. Pozwala nadawać naszym fotografiom niepowtarzalnego klimatu!

A - zdjęcie kolorowe, B - negatyw zdjecia kolorowego

C - zdjecie czarno-białe,  D- negatyw zdjecia czarno-białego


PODZIAŁ APARATÓW ANALOGOWYCH

Podział aparatów analogowych uwzglednia ich budowę i podzespoły oraz parametry fizyczne (wielkość, ilośc obiektywów. lustro), a także wielkość nośnika zapisującego (kliszy/płytki światłoczułej). I tak możemy wyodrębnić:

APARATY MIESZKOWE - rodzaj aparatu fotograficznego, w którego konstrukcji występuje elastyczny mieszek w postaci harmonijki, łączący obudowę obiektywu z korpusem aparatu (umożliwia ręczną zmianę ogniskowej - zoom)

 Aparat dalmierzowy - jest to rodzaj aparatu fotograficznego z wbudowanym dalmierzem. Ustawianie ostrości w takim aparacie polega na ręcznym spasowaniu podwójnego obrazu, uzyskanego ze stereoskopowego układu celowniczego. Obecnie w aparatach cyfrowych pomiar ostrości może być automatyczny, lub ręczny - AF, MF.

 Lustrzanki analogowe - główną zaletą jest wymienność obiektywów i największa kontrola nad procesem fotografowania. Posiada ruchome lustro przekazujące obraz do wizjera. Istnieją lustrzanki analogowe i cyfrowe.

 Lustrzanka dwuobiektywowa - Górny obiektyw z lustrem i matówką służy do kadrowania i ustawiania ostrości, a dolny do wykonywania zdjęć. Oba ustawia się tak samo.

 Aparat kompaktowy, potocznie kompakt (ang. compact camera) - typ popularnego aparatu fotograficznego o niewielkich rozmiarach, zwartej budowie i uproszczonej obsłudze. Jest on najczęściej wyposażony w niewymienny obiektyw stałoogniskowy lub zmiennoogniskowy.

ze względu na FORMAT KADRU:

APARAT MINIATUROWY:   poniżej 24x36 mm

APARAT MAŁOOBRAZKOWY: 24 mm x36mm  tzw. FF - Full Frame - (PL) Pełna Klatka

APARAT ŚREDNIOFORMATOWY -większe niż 36 x 24 mm i błona o szerokości = 60 mm np. 6x9mm

APARAT WIELKOFORMATOWY: większe niż 6x9 mm , np. 9x12mm, 13x18mm, 18x24 mm

 


MATRYCA - przetwornik światłoczuły składający się z wielu elementów światłoczułych przetwarzających padający      

                   przez obiektyw obraz (światło) na sygnał elektryczny, zapisywany i stosowany w aparatach cyfrowych.


 ELEMENTY ŚWIATŁOCZUŁE (I ICH PARAMETRY)

      BŁONA ŚWIATŁOCZUŁA:

 

 BŁONA ŚWIATŁOCZUŁA: (cięta, lub zwijana w kasetce) Błona fotograficzna składa się z podłoża z tworzywa sztucznego o wysokiej przejrzystości, z naniesioną warstwą emulsji światłoczułej. Błonę taką po wykonaniu zdjęć poddaje się obróbce: Błonę fotograficzną po naświetleniu należy poddać procesowi obróbki chemicznej, zwanej wywołaniem. Procesu tego dokonuje się ręcznie w koreksie (pracując z danym materiałem w ciemni fotograficznej) lub maszynowo w minilabie. Dopiero później po tym procesie za pomocą powiększalnika wywołuje się z kliszy obraz na papierze fotograficznym.

Parametry błon fotograficznych:  balans barwny, czułość, format, rozdzielczość, rozpiętość tonalna, sposób reprodukcji barw, tolerancja naświetlania, ziarnistość.

Rodzaje błon fotograficznych: negatyw barwny, negatyw czarno-biały, diapozytyw barwny, przezrocze, slajd, diapozytyw czarno-biały.

        MATRYCA:

- liczba światłoczułych elementów w niej zamontowanych ilość pikseli np. 8 mln elementów - to matryca 8 megapikselowa.

- rozdzielczość obrazu - wielkość fizyczna prostokąta o wymiarach zwanych : rozdzielczością obrazu

przemnożenie tych boków daje powierzchnię, a więc ilość elementów światłoczułych.

 

Im więcej megapikseli posiada aparat, tym większe rozmiary odbitki, jaką możemy wykonać z zapisanego w jego pamięci pliku ze zdjęciem. Mamy na myśli odbitkę dobrej jakości, na której nie widać jeszcze granicy między poszczególnymi pikselami tworzącymi zdjęcie.

Przeciętny użytkownik aparatu cyfrowego nie jest w stanie wykorzystać zalet wynikających z rozdzielczości większej niż 5MP. Dopiero fotograf, który posługuje się zaawansowanymi programami komputerowymi do obróbki zdjęć lub chce zlecać wykonywanie odbitek o dużym, np. 40x60cm formacie, będzie mógł wykorzystać rozdzielczość 7,0, czy nawet 8,0MP.


Warto obejrzec prezentację porównującą fotografie: 

PREZENTACJA PORÓWNUJĄCA FOTOGRAFIE ANALOGOWA I CYFROWĄ


Blue Flower